Mijn visie

“De verwachting dat we geconfronteerd kunnen worden met lijden en met verlies, zonder erdoor geraakt te worden, is even onrealistisch als te denken dat we door water zouden kunnen lopen zonder nat te worden. Dit soort ontkenning is niet zonder grote betekenis. De manier waarop we omgaan met verlies, vormt ons vermogen om in het leven te staan, meer dan wat dan ook”. Rachel Naomi Remen (2006, p.52)

 

Ieder mens krijgt vroeg of laat te maken met verlies en rouw in zijn/haar leven. Het is onderdeel van het leven. Het thema is mijns inziens onderbelicht. Ik sluit me geheel aan bij de woorden van Johan Maes en Evamaria Jansen:

“Als er in onze samenleving meer tijd en ruimte zou zijn voor rouw als een dynamisch en gezond proces dat bij het leven hoort en nooit ‘overgaat’; rouw is een proces dat zich ons leven lang blijft ontplooien en ontwikkelen en steeds opnieuw betekenis krijgt; als de rouwende zou worden erkend als iemand die op zijn of haar manier vanuit een innerlijke veerkracht milde tot traumatische verlieservaringen kan beantwoorden, met andere woorden: verder kan leven mét gemis; als er een omgeving beschikbaar is, een rouwcultuur aanwezig is die rouw tolereert en aanmoedigt in plaats van belemmert en blokkeert; als er rouwzorg zou worden aangeboden voor die mensen die vastgeraakt zijn in hun rouwproces en die verlangen naar heling, met respect voor de eigenheid van ieders proces”.

Rouw is een natuurlijke reactie op verlies en is voelbaar in alle vezels van het lijf. Het raakt aan veel thema’s en vraagt om een gesprek van mens tot mens van hart tot hart.

 

Ik werk vanuit een holistische visie op de mens. Vanuit het idee dat ieder mens uniek is en een psycho-somatisch en sociaal wezen is. De geest, het lichaam en de emoties zijn geïntegreerd en onafscheidelijk. Het kan zijn dat er door een groot verlies (verlies van gezondheid, door de dood, verlies van werk, van woonplaats, scheiding, etc) een onbalans ontstaat in het systeem/het wezen. Aandacht hiervoor is dan noodzakelijk. Zoveel mensen als er zijn op deze aarde, zoveel verschillen zijn er ook. We hebben allen onze eigen kwaliteiten en behoeften. Geen begeleiding zal daarom hetzelfde zijn.

 

Ik zie mijn begeleiding als een gezamenlijke reis. Een reis vanuit kwetsbaarheid die dwars door het mens-zijn heen gaat.

Het uitgangspunt van mijn begeleiding is dat de mens in zichzelf de veerkracht heeft om op zijn/haar eigen unieke wijze met moeilijke levensomstandigheden en crisissituaties om te gaan. Het leven heeft ieder mens zelf te leven. Het hoeft echter niet alleen: Het kan fijn zijn als er iemand een tijdje meeleeft, meereist, luistert, erkenning kan geven, je probeert te begrijpen, zodat jouw verhaal onthuld kan worden, ruimte krijgt en gehoord mag worden.  

 

Wat niet kan worden medegedeeld (aan de moeder) of de ander, kan niet worden medegedeeld aan het zelf”. (Van der Kolk, 2016, p. 317, 318)